Ogrzewanie z amerykańskim rodowodem.

Ogrzewanie powietrzne znano już w starożytności – wnętrza ogrzewano ciepłym, nagrzanym słońcem powietrzem rozprowadzanym grawitacyjnie specjalnymi kanałami.

System ogrzewania powietrznego to nic innego jak wentylacja mechaniczna nawiewno-wywiewna. W odróżnieniu od „zwykłej” wentylacji, której wydajność zależy od ilości zanieczyszczeń, jakie muszą być usuwane wraz z powietrzem wywiewanym z pomieszczeń, musi być jednak tak zaprojektowany, aby za pośrednictwem nawiewanego powietrza dostarczał do pomieszczeń wystarczającą ilość ciepła. W praktyce oznacza to, że ilość powietrza wentylacyjnego w systemie ogrzewania powietrznego jest znacznie większa niż w systemie wentylacji.

Źródło ciepła

  • W systemach ogrzewania powietrznego źródłem ciepła jest najczęściej kocioł ogniowo-powietrzny (nadmuchowy) z wbudowanym wentylatorem. Może być on zasilany gazem ziemnym, płynnym lub olejem opałowym. Od kotłów wodnych, różni się tylko tym, że zamiast wymiennika ciepła typu spaliny – woda ma wymiennik spaliny – powietrze. Powietrze ogrzewa się, opływając komorę spalania, a następnie przepływając przez rurki wymiennika, które omywane są z zewnątrz spalinami.
  • Źródłem ciepła może być także nagrzewnica elektryczna, ale jest to rozwiązanie bardzo drogie w eksploatacji i dlatego rzadko stosowane.

Kanały do transportu powietrza

Powietrze jest transportowane do pomieszczeń kanałami wentylacyjnymi. W domach jednorodzinnych, w celu ograniczenia do minimum szumów powodowanych przez przepływające powietrze oraz przenoszenia dźwięków między pomieszczeniami, stosuje się kanały zbudowane ze specjalnych płyt z włókien szklanych. Są one lżejsze od kanałów z blachy, w montażu, bardziej szczelne i lepiej tłumią hałas. Nie wymagają także dodatkowej izolacji termicznej zapobiegającej stratom ciepła oraz wykraplaniu pary wodnej z powietrza.
Powietrze po przefiltrowaniu jest ogrzewane w kotle i rozprowadzane kanałami do pomieszczeń. Na głównym kanale (nad kotłem) umieszczony jest nawilżacz.

Kratki nawiewne w pomieszczeniach

Kratki wentylacyjne nawiewne powinny się znaleźć w miejscach, w których najbardziej zależy nam na podniesieniu temperatury powietrza, na przykład w pobliżu okien.
Często umieszcza się kratki w podłodze pod oknami. Jest to rozwiązanie korzystne ze względu na komfort cieplny, ale bardzo złe pod względem higienicznym. Powoduje bowiem porywanie kurzu i wszelkich zanieczyszczeń z podłogi, wprowadzanie ich w ruch, tak że rozprzestrzeniają się po całym pomieszczeniu.

Takich problemów nie ma, kiedy kratki są umieszczone wysoko. Wtedy jednak rozkład temperatury w pomieszczeniu jest niekorzystny dla przebywających w nim osób – ciepłe powietrze nawiewane jest na głowy, a nogi pozostają w strefie chłodniejszej. Z dwojga złego lepiej zamontować kratki niżej. Trzeba jednak zadbać o to, aby były odpowiednio duże, bo dzięki temu powietrze będzie wylatywało z nich z niewielką prędkością. To pozwoli ograniczyć unoszenie zanieczyszczeń z podłogi.
Kratki nawiewne powinny być tak rozmieszczone, aby strumień z nich nie był skierowany bezpośrednio na osoby przebywające w pomieszczeniu. Powietrze nawiewane powinno najpierw zmieszać się z powietrzem z pomieszczenia, a dopiero potem dotrzeć do strefy przebywania ludzi. W przeciwnym razie jego ruch może być odczuwany jako nieprzyjemny przeciąg.

Filtry powietrza

Do wychwytywania zanieczyszczeń pyłowych w systemach ogrzewania powietrznego, podobnie jak w systemach wentylacji mechanicznej, służą specjalne filtry powietrza. Montuje się je w głównym kanale wentylacyjnym dostarczającym powietrze do kotła nadmuchowego. Zatrzymują nawet najdrobniejsze zanieczyszczenia.

Nawilżanie

Powietrze w czasie ogrzewania ulega osuszeniu. Dlatego wiele osób zimą w ogrzewanych pomieszczeniach odczuwa drapanie w gardle, suchość błon śluzowych, bóle głowy. Można temu zapobiec, nawilżając powietrze.
W systemach ogrzewania powietrznego montuje się w tym celu kanałowe nawilżacze powietrza, najczęściej parowe. Nawilżacz parowy podgrzewa do wysokiej temperatury wodę zgromadzoną w specjalnym zbiorniku. Woda odparowuje i w postaci pary jest wprowadzona do kanału wentylacyjnego przez tak zwane lance parowe. Aby powietrze porwało ze sobą całą wtłaczaną do kanału parę wodną, konieczny jest odpowiedniej długości prosty odcinek kanału, w którym nie wystąpią zawirowania powietrza mogące spowodować wytrącenie kropel wody. Z tego samego powodu prędkość powietrza w tym odcinku kanału nie może być zbyt duża.
Nawilżone powietrze zdecydowanie podnosi komfort w pomieszczeniach, do których jest nawiewane. Jednak nawilżacz parowy pobiera bardzo dużo energii, a jego elektrody bardzo szybko się niszczą, jeśli nie napełnia się go specjalnie uzdatnioną wodą. Koszt instalacji uzdatniania wody jest, niestety, wysoki.

Źródło: www.muratordom.pl.